haukurandjen.com

Prófin eru búin. Það er gott. Þá er bara eftir að versla fyrir jólin, og svo slappa af. Verðum í Chicago yfir áramótin.

Kvöldið eftir að við sáum þessar tvær furðuverur, semsagt í fyrrakvöld, vorum við aftur á ferð um sama veg. Ég var nýbúinn í skólanum, þar sem ég hafði, meðal annars, skrásett hér á síðuna hvað það er fram fór. Sagði ég þá við Jennifer: "Við skulum sjá hvort vitleysingarnir eru nokkuð hérna aftur." Loks komum við að staðnum hvar sá appelsínugulu hafði staðið kvöldið áður. Þar var enginn. Svo við töldum okkur vel sloppin. En alltíeinu birtist helvítið!! Hafði fært sig nokkra metra lengra eftir veginum. En í appelsínugula samfestinginum. Okkur brá, en Jennifer hafði vit á að kvekja á háu ljósunum og lýsa upp kvikindið. Var maðurinn alskeggjaður og nokkuð ófrýnilegur. Við héldum áfram för okkar, sem var heitið heim. Loks komum við að þeim stað er bláklædda konan hafði staðið kvöldið áður. Þar var engin. Við höfðum samt allan varan á, og ætluðum okkur að rannsaka nú kyrfilega hvað væri á seyði. En hvergi var bládís að sjá. Loks komumst við heim.
Morgunin eftir þurftum við að fara til vinnu og skóla. Við svipuðumst um eftir fólkinu, en sáum hvorugt. Heldur voru engin spor.
Um kvöldið, er við vorum á leiðinni heim, horfðum við stíft út í myrkrið í leit að dularfulla fólkinu, en ekkert sást, hvorki tangur né tetur. Skrýtið!