Saturday, February 14, 2004
Í dag fór ég í klippingu en að baki henni liggur löng saga. Ég varð þeirrar ógæfu aðnjótandi að fæðast með agalegan sveip í hári mínu sem veldur því að hárið á hnakka mér stendur oft uppí loftið. Þetta hefur auðvitað verið mikið vandamál allt mitt líf og hefur valdið því að ég geng alltaf með hatt. Fyrir fimm árum, eða svo var ég hinsvegar í Vancouver á vesturströnd Kanada. Á meðan Jennifer var á ráðstefnu, sem var reyndar tilgangur ferðarinnar, brá ég mér í klippingu til kalls nokkurs, sem var allur hinn undarlegasti.
Undarlegast við þessa klippingu var helst að maðurinn hafði til taks ryksugu sem hann veifaði annað slagið yfir höfði mér, til þess að fjarlægja uppslitin og sundurklippt hár áður en þau duttu á gólfið eða ullu öðrum óþægjindum. Allavega, þá tók þessi ágæti hárskeri eftir afbrigðleika í hársverði mínum og steig eilítið afturábak á meðan hann vaggaði örlítið afturábak eða áfram. Svo hélt hann uppi höndum sér, líkt og hann ætlaði að taka mynd. "þú ert með sveip" sagði hann íbygginn. Ég játti því og hann útskýrði fyrir mér að best væri að láta hárið vaxa ögn lengra, að aftan, og myndi það þá forðast að standa upp í loftið. Þá vildi hann hefjast handa við tvennra mánaða prógram sem fólst í því að klippa hárð á sérstakan hátt þar til það væri orðið nógu langt svo hægt væri að sigrast á sveipnum ógurlega. Ég tjáði meistara þessu að ekki væri mér kleift að koma til hans oftar því leið mín lægji af landi brott síðar í vikunni. Það var nú leiðinlegt sagði kall og ráðlagði mér að skipa næst hárskera að láta hárið vaxa lengra að aftan svo hægt væri að hemja sveipinn.
Þegar ég kom aftur til Bandaríkjanna, og þurfti að láta klippa hárið, þá endursagði ég yfirleitt klippifólki bandarísku leiðbeiningar karlsins. Þessar leiðbeiningar voru hinsvegar alltaf hunsaðar, hárið klippt of stutt og stóð þessvegna upp í loftið eins og áður. Ég hélt samt ótrauður áfram og í hvert skipti sem ég tók ofan hattinn til að fá hausinn klipptan, þá las ég yfir fólki pistilinn. En allt kom fyrir ekki.
Á síðasta ári vænkaðist hagur minn talsvert. Dag nokkurn í mars bárust mér þær gleðifréttir að samstarfskona mín nokkur hafði ákveðið að innrita sig í snyrtiskóla hvar hún nam, meðal annars, hárskurð. Ég útskýrði þá þegar fyrir henni vandamál mitt og bað hana þess vinsamlegast að athuga hvað stæði í hennar námsbókum um þennan sjúkdóm. Hún lofaði því og var síðan fjarverandi úr Hagkaup á meðan hún hugaði af náminu. Í byrjun þessa árs var manneskjan svo loks útskrifuð og gat þá fengið sér vinnu við hárskurð og annarskona persónulega snyrtingu á ókunnugum. Ég óskaði einskins heitar en hún fengi vinnu einhversstaðar í nágreni við mínar slóðir. Því fór nú ekki, mér til mikils óleiks og tekur klukkutíma að keyra þangað sem klippingin er. En semsagt, ég lét mig hafa það, og við Jennifer brugðum okkur bæjarleið til Adrian, MI (þangað sem við keyrðum einusinni til að fá okkur að borða þegar rafmagnið fór af austurströnd Bandaríkjanna). Það tók semsagt klukkutíma til að keyra í klippinguna, og svo annan klukkutíma til að keyra til baka. En þetta tókst samt mjög vel og hárið situr stillt á sínum stað. Hatturinn er kominn inn í skáp og allt er í ljómanum hérna í USA. Helst er kannski sá vankostur á að nú þarf ég að skipuleggja allar klippingar með góðum fyrirvara. En aldrei er ljós án skugga.
Undarlegast við þessa klippingu var helst að maðurinn hafði til taks ryksugu sem hann veifaði annað slagið yfir höfði mér, til þess að fjarlægja uppslitin og sundurklippt hár áður en þau duttu á gólfið eða ullu öðrum óþægjindum. Allavega, þá tók þessi ágæti hárskeri eftir afbrigðleika í hársverði mínum og steig eilítið afturábak á meðan hann vaggaði örlítið afturábak eða áfram. Svo hélt hann uppi höndum sér, líkt og hann ætlaði að taka mynd. "þú ert með sveip" sagði hann íbygginn. Ég játti því og hann útskýrði fyrir mér að best væri að láta hárið vaxa ögn lengra, að aftan, og myndi það þá forðast að standa upp í loftið. Þá vildi hann hefjast handa við tvennra mánaða prógram sem fólst í því að klippa hárð á sérstakan hátt þar til það væri orðið nógu langt svo hægt væri að sigrast á sveipnum ógurlega. Ég tjáði meistara þessu að ekki væri mér kleift að koma til hans oftar því leið mín lægji af landi brott síðar í vikunni. Það var nú leiðinlegt sagði kall og ráðlagði mér að skipa næst hárskera að láta hárið vaxa lengra að aftan svo hægt væri að hemja sveipinn.
Þegar ég kom aftur til Bandaríkjanna, og þurfti að láta klippa hárið, þá endursagði ég yfirleitt klippifólki bandarísku leiðbeiningar karlsins. Þessar leiðbeiningar voru hinsvegar alltaf hunsaðar, hárið klippt of stutt og stóð þessvegna upp í loftið eins og áður. Ég hélt samt ótrauður áfram og í hvert skipti sem ég tók ofan hattinn til að fá hausinn klipptan, þá las ég yfir fólki pistilinn. En allt kom fyrir ekki.
Á síðasta ári vænkaðist hagur minn talsvert. Dag nokkurn í mars bárust mér þær gleðifréttir að samstarfskona mín nokkur hafði ákveðið að innrita sig í snyrtiskóla hvar hún nam, meðal annars, hárskurð. Ég útskýrði þá þegar fyrir henni vandamál mitt og bað hana þess vinsamlegast að athuga hvað stæði í hennar námsbókum um þennan sjúkdóm. Hún lofaði því og var síðan fjarverandi úr Hagkaup á meðan hún hugaði af náminu. Í byrjun þessa árs var manneskjan svo loks útskrifuð og gat þá fengið sér vinnu við hárskurð og annarskona persónulega snyrtingu á ókunnugum. Ég óskaði einskins heitar en hún fengi vinnu einhversstaðar í nágreni við mínar slóðir. Því fór nú ekki, mér til mikils óleiks og tekur klukkutíma að keyra þangað sem klippingin er. En semsagt, ég lét mig hafa það, og við Jennifer brugðum okkur bæjarleið til Adrian, MI (þangað sem við keyrðum einusinni til að fá okkur að borða þegar rafmagnið fór af austurströnd Bandaríkjanna). Það tók semsagt klukkutíma til að keyra í klippinguna, og svo annan klukkutíma til að keyra til baka. En þetta tókst samt mjög vel og hárið situr stillt á sínum stað. Hatturinn er kominn inn í skáp og allt er í ljómanum hérna í USA. Helst er kannski sá vankostur á að nú þarf ég að skipuleggja allar klippingar með góðum fyrirvara. En aldrei er ljós án skugga.
