Tuesday, February 17, 2004
Í dag ætla ég að segja söguna af því þegar krabbameinssjúklingurinn kom í Meijer, eða þegar Haukur sagði ha í Hagkaup. Sumir dyggir lesendur Stumpsins hafa eftilvill lesið um þetta ævintýri áður. Saga þessi gerðist fyrir nokkrum árum, þegar ég var enn ungur og gekk með hatt alla daga.
Kom í búlluna kerling, nokkuð gömul, kanski um áttrætt. Með henni var karl nokkur, á svipuðum aldri og keyrði gamli um á litlum rafmagnsbíl sem Hagkaup sér farlama viðskiptavinum sínum fyrir. Um þessar mundir var Haukur að rukka fólk fyrir draslið sem það var að kaupa, og komu hjúin að honum í slíkum erindum. Einnig vildi svo til að á enda rukkunarapparatsins var þroskaheftur plastpokamaður, sem aðstoðar fólkið við að poka nýlega, eða varlega fengnar eignir. Hvað um það, segir konan nú við þann þroskhefta: "Endilega settu létt í pokana, ég er svo slæm í öxlinni" svo bendir kerling á karl og segir: "og hann er með krabbamein." "Nú!" segir plastpokamaðurinn " frænka mín dó einmitt um daginn. Hún var með ristilkrabba." Á meðan á þessu stóð vissi ég varla hvaðan stóð á mig veðrið, en hélt áfram að afgreiða kerlinguna hreinskilnu og karlinn með krabbameinið. Heldur svo pokamaðurinn áfram að poka vörurnar. Loks kemur að mér að rukka kerlinguna, slík örlög verða ekki flúin. Kallar hún þá í karlinn að borga, og segir við mig: "Hann borgar. Hann þarf að keyra um í þessum rafmagnsbíl. Hann er með krabbamein sjáðu til." Slík var auglýsingaherferðin. Ég sagði ekki neitt, tók við peningunum af krabbameinssjúklingnum og fór í kaffi.
Kom í búlluna kerling, nokkuð gömul, kanski um áttrætt. Með henni var karl nokkur, á svipuðum aldri og keyrði gamli um á litlum rafmagnsbíl sem Hagkaup sér farlama viðskiptavinum sínum fyrir. Um þessar mundir var Haukur að rukka fólk fyrir draslið sem það var að kaupa, og komu hjúin að honum í slíkum erindum. Einnig vildi svo til að á enda rukkunarapparatsins var þroskaheftur plastpokamaður, sem aðstoðar fólkið við að poka nýlega, eða varlega fengnar eignir. Hvað um það, segir konan nú við þann þroskhefta: "Endilega settu létt í pokana, ég er svo slæm í öxlinni" svo bendir kerling á karl og segir: "og hann er með krabbamein." "Nú!" segir plastpokamaðurinn " frænka mín dó einmitt um daginn. Hún var með ristilkrabba." Á meðan á þessu stóð vissi ég varla hvaðan stóð á mig veðrið, en hélt áfram að afgreiða kerlinguna hreinskilnu og karlinn með krabbameinið. Heldur svo pokamaðurinn áfram að poka vörurnar. Loks kemur að mér að rukka kerlinguna, slík örlög verða ekki flúin. Kallar hún þá í karlinn að borga, og segir við mig: "Hann borgar. Hann þarf að keyra um í þessum rafmagnsbíl. Hann er með krabbamein sjáðu til." Slík var auglýsingaherferðin. Ég sagði ekki neitt, tók við peningunum af krabbameinssjúklingnum og fór í kaffi.
