Saturday, November 19, 2005
í gær lenti ég í leiðinlegu ævintýri, örugglega fyrstur Íslendinga. Var á leið heim eftir lítt förnum vegi hvar lestateinar liggja yfir veginn. Sé ég að þar er lest að koma. Gef ég í, en nææ ekki að komast að gatnamótunum í tæka tíð, svo kratt fór lestin. Þar sat ég í tvær mínútur, svo löng var lestin. Loks sá fyrir endan á ferlíkinu, og setti ég í fluggýrinn. Tek ég þá eftir að lestin hægir á sér. Loks soppar svo helítið, tveimur vögnum frá því að ég komist framhjá. Koma svo tveir menn hlaupandi, hvaðan veit ég ekki, og fara eitthvað að grúska í aftastavagninum. Líður og bíður. Hálftíma seinna koma fara þessir gaurar aftur hvaan þeir komu, og fór lestin af stað. Mikið skelfing var þett óheppilegt, Því ég átti að vera heima, að skrifa æsispennandi ritgerð um sjálfstæði stjórnarmanna.
