Tuesday, March 02, 2004
Það telst varla saga til næsta bæjar, hvað þá til fjarlægs lands en eitthvað verður að segja til þess að halda áhuga dyggra lesenda stumpsins. Þannig munu mál hafa verið vaxin að ég fór til vinnu í gær. EIns og venjulega var dagurinn í Hagkaup ótrúlega lengi að líða og ég varði mestum tíma hans í að rannsaka verð á frostnum matvörum. Til þess að halda áhuga lesenda, og aðallega vegna þess að ég hef ekkert annað að gera, þá ætla ég að lýsa hér í nákvæmu máli, einum degi í lífi Hauks, en það er dagurinn í gær sem var að sumu leiti týpískur, en að öðruleiti ekki. Ég vaknaði klukkan 8 og fékk mér morgunkorn í morgunmat. Yfirleitt keyrum við Jennifer saman til vinnu, ég skila henni hvar hún vinnur, held svo til minnar vinnu of sækji hana á leiðinni heim. Í gær var undantekning frá þessari reglu því Jennifer þurfti að fara með vinnunni á verðlaunafhendingu fyrir auglýsingafólk þar sem þau áttu von á allskonar verðlaunum. Þennan dag fór ég því seinna af stað en venjulega, enda átti ekki vinna að hefjast fyrr en 9. Eftir morgunkornsátið, fór ég í bað eða réttara sagt sturtu og klæddi mig því næst í vinnuföt, sem í gær samanstóðu meðal annars af dökkbláum buxum, og ljósbláum stuttermabol. Eftir að ég burstaði tennurnar vandlega til að forðast framtíðar tannlæknagjöld, steig ég upp í hvítann Ó-2 og hélt til vinnu, á meðan ég hlustaði á Nýdanska gaula af MP3 diski sem Reynir sendi mér fyrir löngu, og á hann hrós skilið fyrir það. Ég var svo mættur í vinnuna 9:10 eða tíu mínútum of seint. Í minni deild skiptir slíkt ekki miklu máli og mæti ég oftast í vinnuna 15-20 mínútum of snemma, vegna þess að ég skila Jennifer yfirleitt af mér klukkan 8:30 og ekki tekur nema 10 mín að keyra frá state street til Ann Arbor-Saline Road.
Á föstudögum vinnum við bara tvö í okkar deild, ég og Rena þó fastir starfsmenn séu samtals 6. Ég hóf vinnudaginn á að klæða mig í agalega ljóta aquagræna skyrtu og stimpla mig inn. Þar næst fór ég inn á skrifstofuna til þess að ákveða hvað ég étti að gera. Rena var þar fyrir og stakk uppá að við myndum skanna frosnu matvörurnar. Ég tók ágætlega í það enda er ekki margt skárra að gera þarna í þessu jobbi. Hún sagði mér svo frá því að ég gæti fengið einn auka dag ef ég vildi og spurði hvort ég vildi vinna á sunnudögum aftur. Ég neitaði því og sagði slíkt ókristilegt með eindæmum, auk þess hefði ég nýlega skráð mig í leirkeranámskeið þar sem ég hefði staðið í þeirri trú að ég ætti ekki að vinna á sunnudögum. Því næst spurði hún hvort ég vildi vinna á fimmtudögum 1030-8. Ég sagðist þurfa að hugsa málið því vont værir fyrir mig að væflast svona seint heim frá vinnu, auk þess sem þá þyrfti tvo bíla til að flytja okkur til vinnu. Loks varð úr að ég myndi bæta við mig mánudögum 9-530 sem er langheppilegast fyrir mig. Næst fórum við að skanna frosnar matvörur.
Í minni deild er það eitt verkefni tímafrekast að rannsaka verðmerkingu. Slíkt á að gerast einusinni í mánuðu að hver vara í búðinni er skoðuð og gengið í skugga um að verðmerkinginn sé rétt miðað við skráningu í tölvukerfi. Til verksins höfum við litlar handtölvur sem lesa á strikamerkin og sýna hvað varan á að kosta. Ef varan er svo merkt rétt, verða eftirmálar engir. Ef ekki er rétt verð, þá skal skrá villuna á viðeigandi hátt og svo leiðrétta. Yfirleitt eru 2-10% af öllum vörum merkt vitlaust, eða ekki merkt. Þetta er, eins og lesandinn getur sér til, agalega leiðinlegt jobb. En við byrjuðum á þessu í frosnum og dunduðu, okkur við þetta þangað til 10:30 þegar kominn var tími til að fara í kaffi. Mín deild hefur þann kost umfram aðrar að við þurfum ekki að stimpla okkur út í kaffi og þessvegna er hægt að taka sinn tíma. Þó kaffitíminn eigi aðeins að vera 15 mínútur þá hefur oft sést til Hauks sitjandi í 30 eða 45 mínútur, hingað til hafa ekki orðið eftirmálar af þessu, en við skulum sjá hvað gerist í framtíðinni. Í skápnum mínum hef ég tvo hluti sem ég nota óspart í kaffitímanum, það er skákborð og bók. Í gær var enginn að vinna sem kann að tefla svo ég tók með mér bókina. Yfirleitt tefli ég við tyrkjann sem vinnur í minni deild en hann var í fríi. Síðan keypti ég mér beygluhorn með asiago osti og með því drakk ég banana og jarðaberjadrykk. Síðan sat ég og las í bókinni minni í 20 mínútur. Ég er núna að lesa ævisögu Maríu Antoinettu eftir sjálfsmorðingjann Stefán Zweig sem ég keypti fyrir um einu ári síðan í notaðri bókabúð (used bookstore). Zweig er ágætis ævisagnahöfundur og er bókin nokkuð áhugaverð þrátt fyrir að vera dálítið gamaldags, enda gefin út árið 1931 að ég held.
Eftir kaffi fór ég aftur að skanna, og dundaði mér við það þangað til klukkan var eitt. Lítið kom uppá í millitíðinni fyrir utan að ein kerling kvartaði mikið yfir því að allir frosnu bökubotnarnir voru brotnir. Ég þurfti þá að fara inní frysti og athuga hvort til væru fleiri botnar, þá fann ég enga og kerling hafði sig á brott. Klukkan eitt fór ég í hádegismat. Þá þarf að stimpla sig út enda fær maður ekki borgað í hádeginu. Hádegismatur á að vara hálftíma en ég tek einatt 45 mínútur aðalega til þess að jafna út kortérið sem ég kem of snemma. Ég tók bókina góðu með aftur og keypti mér hamborgara franskar og sprite, því ég var svangur. Einhver ný kerling var að manna grillið og hamborgarinn var brenndur í gegn með þeim afleiðingum að ég þurfti að skila honum og krefjast annars. Vegna þessara mistaka þurfti ég að vera í mat 10 mínútum of lengi.
Síðan var haldið áfram að skanna frosið drasl þangað til klukkan var tvö. Þá fór Rena heim og ég var einn eftir í frosnu. Klukkan 330 var aftur haldið í kaffi og eitthvað lesið um Maríu Antoinette. Nokkru síðar hringdi einhver vitleysingur í mig og sagði að prentarinn á skrifstofunni væri jammaður. Þá þurfti ég að fara og af jamma hann. Síðan hringdi tyrkinn í mig og sagði mér að hann hefði ekki tíma til að spila pool eftir vinnu. Loks fór ég aftur að skanna. Klukkan 430 prentaði ég verðkönnunar skýrslu og dreifði henni í allar deildir. Þess næst kláraði ég helminginn af frosna draslinu og læddist svo heim á leið, óséður.
Venjulega keyri ég framhjá vinnustað Jennifer á State Street, en í gær var hún á verðlaunaafhendingu svo ég slepti því og keyrði sem leið lá, eftir Pontiac Trail, alla leið til South Lyon. Þar stoppaði ég á samloku og rótabjór sjoppu og fékk mér þokkalega roastbeef samloku með swissneskum osti og rótarbjór með einni kúlu af vanilluís samanvið. Síðan fór ég heim. Þar dundaði ég mér við að taka dálítið til í svefnherberginu, enda við í miðjum kliðum við að breyta þar til og var mikið verk ógert. Síðan leiddist mér það og hprfði á Dennis Miller og fótbolta í sjónvarpinu þangað til Jennifer kom heim um klukkan 1130. Þá var kominn tími til svefns og var dagurinn búinn.
Á föstudögum vinnum við bara tvö í okkar deild, ég og Rena þó fastir starfsmenn séu samtals 6. Ég hóf vinnudaginn á að klæða mig í agalega ljóta aquagræna skyrtu og stimpla mig inn. Þar næst fór ég inn á skrifstofuna til þess að ákveða hvað ég étti að gera. Rena var þar fyrir og stakk uppá að við myndum skanna frosnu matvörurnar. Ég tók ágætlega í það enda er ekki margt skárra að gera þarna í þessu jobbi. Hún sagði mér svo frá því að ég gæti fengið einn auka dag ef ég vildi og spurði hvort ég vildi vinna á sunnudögum aftur. Ég neitaði því og sagði slíkt ókristilegt með eindæmum, auk þess hefði ég nýlega skráð mig í leirkeranámskeið þar sem ég hefði staðið í þeirri trú að ég ætti ekki að vinna á sunnudögum. Því næst spurði hún hvort ég vildi vinna á fimmtudögum 1030-8. Ég sagðist þurfa að hugsa málið því vont værir fyrir mig að væflast svona seint heim frá vinnu, auk þess sem þá þyrfti tvo bíla til að flytja okkur til vinnu. Loks varð úr að ég myndi bæta við mig mánudögum 9-530 sem er langheppilegast fyrir mig. Næst fórum við að skanna frosnar matvörur.
Í minni deild er það eitt verkefni tímafrekast að rannsaka verðmerkingu. Slíkt á að gerast einusinni í mánuðu að hver vara í búðinni er skoðuð og gengið í skugga um að verðmerkinginn sé rétt miðað við skráningu í tölvukerfi. Til verksins höfum við litlar handtölvur sem lesa á strikamerkin og sýna hvað varan á að kosta. Ef varan er svo merkt rétt, verða eftirmálar engir. Ef ekki er rétt verð, þá skal skrá villuna á viðeigandi hátt og svo leiðrétta. Yfirleitt eru 2-10% af öllum vörum merkt vitlaust, eða ekki merkt. Þetta er, eins og lesandinn getur sér til, agalega leiðinlegt jobb. En við byrjuðum á þessu í frosnum og dunduðu, okkur við þetta þangað til 10:30 þegar kominn var tími til að fara í kaffi. Mín deild hefur þann kost umfram aðrar að við þurfum ekki að stimpla okkur út í kaffi og þessvegna er hægt að taka sinn tíma. Þó kaffitíminn eigi aðeins að vera 15 mínútur þá hefur oft sést til Hauks sitjandi í 30 eða 45 mínútur, hingað til hafa ekki orðið eftirmálar af þessu, en við skulum sjá hvað gerist í framtíðinni. Í skápnum mínum hef ég tvo hluti sem ég nota óspart í kaffitímanum, það er skákborð og bók. Í gær var enginn að vinna sem kann að tefla svo ég tók með mér bókina. Yfirleitt tefli ég við tyrkjann sem vinnur í minni deild en hann var í fríi. Síðan keypti ég mér beygluhorn með asiago osti og með því drakk ég banana og jarðaberjadrykk. Síðan sat ég og las í bókinni minni í 20 mínútur. Ég er núna að lesa ævisögu Maríu Antoinettu eftir sjálfsmorðingjann Stefán Zweig sem ég keypti fyrir um einu ári síðan í notaðri bókabúð (used bookstore). Zweig er ágætis ævisagnahöfundur og er bókin nokkuð áhugaverð þrátt fyrir að vera dálítið gamaldags, enda gefin út árið 1931 að ég held.
Eftir kaffi fór ég aftur að skanna, og dundaði mér við það þangað til klukkan var eitt. Lítið kom uppá í millitíðinni fyrir utan að ein kerling kvartaði mikið yfir því að allir frosnu bökubotnarnir voru brotnir. Ég þurfti þá að fara inní frysti og athuga hvort til væru fleiri botnar, þá fann ég enga og kerling hafði sig á brott. Klukkan eitt fór ég í hádegismat. Þá þarf að stimpla sig út enda fær maður ekki borgað í hádeginu. Hádegismatur á að vara hálftíma en ég tek einatt 45 mínútur aðalega til þess að jafna út kortérið sem ég kem of snemma. Ég tók bókina góðu með aftur og keypti mér hamborgara franskar og sprite, því ég var svangur. Einhver ný kerling var að manna grillið og hamborgarinn var brenndur í gegn með þeim afleiðingum að ég þurfti að skila honum og krefjast annars. Vegna þessara mistaka þurfti ég að vera í mat 10 mínútum of lengi.
Síðan var haldið áfram að skanna frosið drasl þangað til klukkan var tvö. Þá fór Rena heim og ég var einn eftir í frosnu. Klukkan 330 var aftur haldið í kaffi og eitthvað lesið um Maríu Antoinette. Nokkru síðar hringdi einhver vitleysingur í mig og sagði að prentarinn á skrifstofunni væri jammaður. Þá þurfti ég að fara og af jamma hann. Síðan hringdi tyrkinn í mig og sagði mér að hann hefði ekki tíma til að spila pool eftir vinnu. Loks fór ég aftur að skanna. Klukkan 430 prentaði ég verðkönnunar skýrslu og dreifði henni í allar deildir. Þess næst kláraði ég helminginn af frosna draslinu og læddist svo heim á leið, óséður.
Venjulega keyri ég framhjá vinnustað Jennifer á State Street, en í gær var hún á verðlaunaafhendingu svo ég slepti því og keyrði sem leið lá, eftir Pontiac Trail, alla leið til South Lyon. Þar stoppaði ég á samloku og rótabjór sjoppu og fékk mér þokkalega roastbeef samloku með swissneskum osti og rótarbjór með einni kúlu af vanilluís samanvið. Síðan fór ég heim. Þar dundaði ég mér við að taka dálítið til í svefnherberginu, enda við í miðjum kliðum við að breyta þar til og var mikið verk ógert. Síðan leiddist mér það og hprfði á Dennis Miller og fótbolta í sjónvarpinu þangað til Jennifer kom heim um klukkan 1130. Þá var kominn tími til svefns og var dagurinn búinn.
