Tuesday, May 11, 2004
Í gær var vegið að okkur og kom í ljós að Haukur léttist um 0,91 kg á meðan Jennifer léttist um 4,08 kg sem er 1,5 kg meira en hún þyngdist um í síðustu viku. Ekki gleyma að skoða línuritið.
Á sunnudaginn fórum við til kirkju með ömmu Rodriguez og Holmes í tilefni mæðradagsins. Heitir þessi kirkja United Methodist og skal hér lýst snögglega sem fyrir augu bar að þessu tilefni. Við mættum klukkan kortér í 11 en messan átti að byrja klukkan á slaginu. Kirkja þessi var heilmikið mannvikri þó ekki kirkjulegt í útliti. Helmingurinn leit út eins og skrifstofubygging, lá lág í loftinu og var skreidd ansi mörgum litlum gluggum þökktum rimlagardínum. Við endann á skrifstofunum hækkaði þakið talsvert þó ekki væri þar að sjá turn eða nokkuð slíkt, hæst á þakinu, kannski 25 metra frá jörðu var svo lítill kross svo fólk gat séð að hér var kirkja. Við kirkjudyrnar voru tvær manneskjur ellilífeyrisþegar, karl og kona, sem tóku í hendina á hverjum gesti og buðu þeim góðan daginn. Við komum inn og var þar fyrir heljarmikið andyri hvar fólk stóð í hópum og virtist ræða einhver mál og ekki tókst mér að heyra hvað þeim fór á milli. Nokkur borð voru á víð og dreif um andyrið þar sem fólki var boðið að gefa peninga í til ýmiskonar góðgerðarmála. Við létum sem við sæjum ekki þessi borð og héldum áfram inn í kirjunna sjálfa. Það kom mér talsvert á óvart að sjálf kirkjan, þ.e. hvar helgihaldið fer fram, var minna en andyrið. Þó var þar sennilega pláss fyrir 200 manns og voru sæti og þessháttar mjög þægileg. Loks mættu prestarnir á svæðið og voru þau þar tvö hjónin. Fyrst mælti karlinn og tilkynnti hvaða ágætu málefnum fólk ætti að gefa peninga til. Því næst mætti í púltið gamallmenni nokkurt sem tilkynnti að einhverri söfnun af einhverju tagi væri hafin, ég man ekki hvað þetta var nákvæmlega en þetta virtist heilmikið program. Því næst mælti kerling nokkur um miðjan aldur og tilkynnti að þar sem bæjarfélagið stæði í svo miklum vexti þá væri kominn tími til að kirkjan talaði við safnaðarmeðlimi til þess að finna út hvernig best væri að laða aðflutta að kirkjunni. Til að taka þátt í þessu prógrammi þurfti fólk bara að skrifa niður nafn sitt í þar tilgerða bók og mæta svo í viðtal við hlutlausan prest einhverstaðar annarsstaðar frá. Þegar kerlingin lauk loksins máli sínu var komið að agalega lélegum karlakór að syngja illa í alltof langan tíma. Loks var almennum safnaðargestum gefið tækifæri á að biðja um sérstakar bænir eða vekja athygli á einhverjum dásamlegum viðburði. Og ekki stóð á viðsvörum. Sonur einnar úr kórnum var átta ára þennan dag, pabbi annarar var á spítala og þurfti að biðja fyrir honum. Stelpa ein vitlaus bað fyrir krökkum nýútskrifuðum úr menntaskóla, kerling nokkur bað fyrir karlmönnum safnaðarins sem ku vera óvenju virkir í safnaðarstarfinu, ungur maður bað fyrir kvennfólki safnaðarins sérstaklega mæðrum, frændi einnar var að leita að vinnu, og svo mætti of lengi telja. Loks var þessi brunnur uppþornaður og hafði liðið ekki meira að segja í bili. Var þá sunginn sálmur við miklar undirtektir þó ekki hafi verið jafn fjörlegt og maður sér í sjónvörpun frá svertinjakirkjum.
Svo kom að börnum að taka þátt í messunni og streymdu um 25 krakkar að altarinu hvar kvennpresturinn sat með ofna bastkörfu á milli lappanna. Í þessari körfu, sagði hún krökkunum eru gleraugu sem safnaðargestir gáfu sjóndöprum í Líberíu. Í gegnum þessi gleraugu getur fátækafólkið séð Guð, því fólk gaf þessi gleraugu (sem það er hætt að nota) sem vitnisburð til góðgerðar Krists osfrv. Loks var ormunum skipað að koma við körfuna á meðan prestfrúin bað þess að með nýju gleraugunum sjái Líberíumenn Guð skýrt og greinilega.
Næst var sunginn sálmur. Þá var lesið úr Guðspjöllunum og er alveg dottið úr mér hvað það var. Loks messaði presturinn yfir okkur eða flutti það sem var kallað sermon. Mér var gjörsamlega hulið um hvað hann var að tala en það var eitthvað um samfélags kristinna og sigur þessa samfélags á klofningi. Þá var sungið lag sem sannaði þetta alveg!
Þá var sunginn sálmur sem ég hafði mjög gaman af. Menn muna kannski eftir þessum sálmi úr Mr. Bean þætti, hvar Mr. Bean kann ekki textann og syngur þessvegna bara undir hallelujha hlutanum. Allavega skellti ég uppúr þegar lagið byrjaði og söng bara undir þessum hluta sem ég þekkti. Það var nokkuð gaman og bætti dálítið úr leiðindunum sem voru þarna annars. Næst spilaði tónviltur bjöllukór sem spilaði á bjöllur. Þó liðið væri talsvert úr takt, þrátt fyrir að feit stelpa stæði fyrir framan kórinn veifandi priki, þá var nokkurnveginn hægt að heyra að þarna var eitthvað lag á ferðinni. Loks var annar sálmur sunginn og fólki loks hleypt út nema þeim sem vildu þiggja brauð og vín. Við vorum sem betur fer ekki í þeim hóp og höfðum okkur á brott hið snarasta. Var að hugsa um að kíkja á kaþólskukirkjuna við hliðina un næstu helgi, en við sjáum hvað setur.
Á sunnudaginn fórum við til kirkju með ömmu Rodriguez og Holmes í tilefni mæðradagsins. Heitir þessi kirkja United Methodist og skal hér lýst snögglega sem fyrir augu bar að þessu tilefni. Við mættum klukkan kortér í 11 en messan átti að byrja klukkan á slaginu. Kirkja þessi var heilmikið mannvikri þó ekki kirkjulegt í útliti. Helmingurinn leit út eins og skrifstofubygging, lá lág í loftinu og var skreidd ansi mörgum litlum gluggum þökktum rimlagardínum. Við endann á skrifstofunum hækkaði þakið talsvert þó ekki væri þar að sjá turn eða nokkuð slíkt, hæst á þakinu, kannski 25 metra frá jörðu var svo lítill kross svo fólk gat séð að hér var kirkja. Við kirkjudyrnar voru tvær manneskjur ellilífeyrisþegar, karl og kona, sem tóku í hendina á hverjum gesti og buðu þeim góðan daginn. Við komum inn og var þar fyrir heljarmikið andyri hvar fólk stóð í hópum og virtist ræða einhver mál og ekki tókst mér að heyra hvað þeim fór á milli. Nokkur borð voru á víð og dreif um andyrið þar sem fólki var boðið að gefa peninga í til ýmiskonar góðgerðarmála. Við létum sem við sæjum ekki þessi borð og héldum áfram inn í kirjunna sjálfa. Það kom mér talsvert á óvart að sjálf kirkjan, þ.e. hvar helgihaldið fer fram, var minna en andyrið. Þó var þar sennilega pláss fyrir 200 manns og voru sæti og þessháttar mjög þægileg. Loks mættu prestarnir á svæðið og voru þau þar tvö hjónin. Fyrst mælti karlinn og tilkynnti hvaða ágætu málefnum fólk ætti að gefa peninga til. Því næst mætti í púltið gamallmenni nokkurt sem tilkynnti að einhverri söfnun af einhverju tagi væri hafin, ég man ekki hvað þetta var nákvæmlega en þetta virtist heilmikið program. Því næst mælti kerling nokkur um miðjan aldur og tilkynnti að þar sem bæjarfélagið stæði í svo miklum vexti þá væri kominn tími til að kirkjan talaði við safnaðarmeðlimi til þess að finna út hvernig best væri að laða aðflutta að kirkjunni. Til að taka þátt í þessu prógrammi þurfti fólk bara að skrifa niður nafn sitt í þar tilgerða bók og mæta svo í viðtal við hlutlausan prest einhverstaðar annarsstaðar frá. Þegar kerlingin lauk loksins máli sínu var komið að agalega lélegum karlakór að syngja illa í alltof langan tíma. Loks var almennum safnaðargestum gefið tækifæri á að biðja um sérstakar bænir eða vekja athygli á einhverjum dásamlegum viðburði. Og ekki stóð á viðsvörum. Sonur einnar úr kórnum var átta ára þennan dag, pabbi annarar var á spítala og þurfti að biðja fyrir honum. Stelpa ein vitlaus bað fyrir krökkum nýútskrifuðum úr menntaskóla, kerling nokkur bað fyrir karlmönnum safnaðarins sem ku vera óvenju virkir í safnaðarstarfinu, ungur maður bað fyrir kvennfólki safnaðarins sérstaklega mæðrum, frændi einnar var að leita að vinnu, og svo mætti of lengi telja. Loks var þessi brunnur uppþornaður og hafði liðið ekki meira að segja í bili. Var þá sunginn sálmur við miklar undirtektir þó ekki hafi verið jafn fjörlegt og maður sér í sjónvörpun frá svertinjakirkjum.
Svo kom að börnum að taka þátt í messunni og streymdu um 25 krakkar að altarinu hvar kvennpresturinn sat með ofna bastkörfu á milli lappanna. Í þessari körfu, sagði hún krökkunum eru gleraugu sem safnaðargestir gáfu sjóndöprum í Líberíu. Í gegnum þessi gleraugu getur fátækafólkið séð Guð, því fólk gaf þessi gleraugu (sem það er hætt að nota) sem vitnisburð til góðgerðar Krists osfrv. Loks var ormunum skipað að koma við körfuna á meðan prestfrúin bað þess að með nýju gleraugunum sjái Líberíumenn Guð skýrt og greinilega.
Næst var sunginn sálmur. Þá var lesið úr Guðspjöllunum og er alveg dottið úr mér hvað það var. Loks messaði presturinn yfir okkur eða flutti það sem var kallað sermon. Mér var gjörsamlega hulið um hvað hann var að tala en það var eitthvað um samfélags kristinna og sigur þessa samfélags á klofningi. Þá var sungið lag sem sannaði þetta alveg!
Þá var sunginn sálmur sem ég hafði mjög gaman af. Menn muna kannski eftir þessum sálmi úr Mr. Bean þætti, hvar Mr. Bean kann ekki textann og syngur þessvegna bara undir hallelujha hlutanum. Allavega skellti ég uppúr þegar lagið byrjaði og söng bara undir þessum hluta sem ég þekkti. Það var nokkuð gaman og bætti dálítið úr leiðindunum sem voru þarna annars. Næst spilaði tónviltur bjöllukór sem spilaði á bjöllur. Þó liðið væri talsvert úr takt, þrátt fyrir að feit stelpa stæði fyrir framan kórinn veifandi priki, þá var nokkurnveginn hægt að heyra að þarna var eitthvað lag á ferðinni. Loks var annar sálmur sunginn og fólki loks hleypt út nema þeim sem vildu þiggja brauð og vín. Við vorum sem betur fer ekki í þeim hóp og höfðum okkur á brott hið snarasta. Var að hugsa um að kíkja á kaþólskukirkjuna við hliðina un næstu helgi, en við sjáum hvað setur.
